Geheim van IJmuiden

 NZkan titelpag.jpg

Wat is Het Geheim van IJmuiden? Dat schuilt in vele hoeken, maar zoals een goed geheim betaamt, is het niet direct zichtbaar. Er moet wel een geheim zijn, als zich vanuit een tamelijk vrijgevochten samenraapsel van mannen en vrouwen uit alle windstreken zo'n hechte gemeenschap vormt als hier. Van heinde en ver kwamen de 'immigranten' om werk te vinden in het graven van het Noordzeekanaal.

Ronddolend in de historie van IJmuiden krijg ik heimwee naar iets wat ik nooit heb meegemaakt: het oude IJmuiden. Het IJmuiden dat in die samenhang van de jaren van vóór de Tweede Wereldoorlog helaas niet meer bestaat. Een van de dramatische gevolgen van die oorlog, die dit IJmuiden heeft weggevaagd. Er is nog slechts een echo over van die stad aan de zee, die in 1940, slechts 64 jaar oud, zo'n hechte samenleving vormde, dat het leek of zij al eeuwen bestond. Een stad met een eigen cultuur en heel eigen typische gebruiken en kenmerken.

Op zoek naar Het Geheim van IJmuiden heb ik daar rondgelopen. Bij het krieken van de morgen langs de vishallen, waar de kaairidders het zilte zeebanket lossen, langs de havens van toen, terug langs het kanaal en moegeslenterd weer terug de Visseringstraat door om een stevige borrel te drinken in café De Cycloop. Daarna genieten van de prachtige zomeravond bij een romantisch concert in de muziektent op het Willemsplein, waar Sam Vlessing een uitvoering geeft.

Het was als in een droom. Zoals professor S. Vissering als een profeet zijn droom beschreef, zo mocht ik in de historie terugdromen.

Of het allemaal waar gebeurd is, zoals in dit boek beschreven? Als ik jok, dan komt het doordat dromen soms toch een beetje bedrog zijn. Een heel klein beetje maar... hoop ik, want ik hou van het IJmuiden zoals ik dat gedroomd heb. Het Geheim van IJmuiden? Als ik het wist,  zou ik het u toch niet vertellen. Want zou ik dat doen, dan is IJmuiden z'n geheim kwijt en dat wil ik deze plaats niet aandoen. Bij mij is Het Geheim van IJmuiden veilig.

Bron: IJmuidercourant
Tekening: Fiel van der Veen
Tekst: Ko van Leeuwen